Mijn zwangerschapsblog week 28: De verschillen tussen mijn eerste en tweede zwangerschap.

De blijdschap om mijn tweede zwangerschap was er alleszins niet minder om. Verder verloopt mijn tweede zwangerschap voorlopig even voorspoedig als mijn eerste, lucky me…. . Maar tot zover dus de gelijkenissen, voor de tweede maal zwanger zijn is toch weer een andere ervaring en wel om volgende redenen:

Er loopt er al eentje rond… van 1,5 jaar:

Onmiskenbaar en dagelijks uitdrukkelijk aanwezig is mijn dochter van anderhalf. ‘T is een schatje maar ze heeft het net als andere leeftijdsgenoten met momenten wat moeilijk. Groot worden en zo. Ze is op haar best als ze ondeugend schattig doet en mama zich moet inhouden niet in de lach te schieten… . Opvoeden is niet simpel in deze periode, evenals consequent zijn. Ik wil nu nog zoveel mogelijk quality-time met mijn dochter doorbrengen en dat maakt het opvoeden er niet gemakkelijker op want het is leuker als je niet hoeft te grommelen;-).

Minder rust, meer sleuren en heffen:

Aangezien Jule nog zo klein is heeft ze ook nog veel nood aan knuffels en opgepakt worden. Met haar 11kg is ze al niet van de lichtsten, tel daarbij nog haar luiertas, mijn handtas en de koopwaar en een muilezel is er niets tegen… . Het wordt hoe langer hoe zwaarder en ook de lage rugpijn en de regelmatige harde buiken ‘s avonds doen me beseffen dat het de vorige keer toch wat gemakkelijker ging, die zwangerschap. Als er iemand in de buurt is laat ik het heffen over aan een ander maar ook vaak genoeg zijn we onder ons twee op pad en dan kan ik niet anders. Ik maak sinds kort gebruik van de winkelservice van grootwarenhuizen en zou dat eigenlijk nog wat meer moeten doen.

Het is de tweede keer, je weet beter wat je te wachten staat:

Alhoewel iedere zwangerschap (en ik neem aan bevalling ook) anders is, kan je je nu toch al een beter idee vormen van wat je te wachten staat. Ik weet nog hoe ik me vorige keer zorgen maakte over of ik het wel ging merken als mijn water “brak”. Nu ik het meemaakte kan ik met een gerust hart zeggen: “geloof me, je merkt het wel! Je kan er niet langskijken ;-).” Dat iedere vrouw haar bevalling op een andere manier ervaart staat vast maar als je er achteraf op terugkijkt kan je toch niet anders dan trots zijn en zeggen: “awel ik heb dat goed gedaan en ik ben trots op mijn prestatie!” De bevalling op zich beleef je in een roes maar dat onoverwinnelijke gevoel achteraf, heerlijk gewoon! Eigenlijk kijk ik er nu vooral naar uit om dat nog eens te mogen meemaken.

Minder goede raad, minder verhalen:

Wat ik opvallend vind bij mijn tweede zwangerschap is dat mensen niet meer zoveel goede raad willen geven. Ik ben met mijn eerste kindje helemaal opgenomen in het "mama-clubje", men gaat er vanuit dat ik het nu wel zal weten en dat ik als ik advies nodig heb dat wel zal vragen.

De eerste zwangerschap hoorde ik overal goede raad. Jong en oud vertelden mij hun zwangerschaps- en bevallingsverhaal. Hoe oud ook nog steeds gedetailleerd en vol gevoel. Zo zie je maar wat een impact een kind op de wereld zetten heeft. Het is een ervaring om nooit te vergeten.

Beter nadenken over babyproducten:

Bij de tweede zwangerschap weet je al beter wat werkt en wat niet. Door de ervaring (opgedaan met vallen en opstaan) geef je bij de aankoop van spullen meer aandacht aan comfort, ecologie,... . Ik schreef hier al een blogpost over. Verder heb je natuurlijk ook minder nodig dan de eerste keer. Een deel producten kunnen hergebruikt worden, een ander deel moet dan misschien weer plaats maken voor ander en beter.

Nadenken over je kinderen even graag zien:

Ik ben er erg mee bezig, zal ik ieniemienie even graag zien als Jule, hoe gaat dat gaan, kan ik mijn aandacht gelijk verdelen,...? Als ik al eens raad vraag tegenwoordig is dat mijn favoriete vraag: Hoe ervaren jullie dat, mama’s van twee, drie of meer kinderen? Meestal, om niet te zeggen unaniem wordt beweerd dat je al je kinderen even graag ziet… ik ben benieuwd! En dan ook nog in het begin twee kindjes verzorgen, eten geven, boekjes lezen, spelen,... . Net als bij de eerste zullen we onze draai moeten vinden, maar ik kijk er naar uit dat staat vast!

Hoe bereidt je je oudste voor op de komst van de baby?

Ok ik moet toegeven dat ze nog erg jong is maar toch voel ik de drang om mijn dochter “voor te bereiden” op de baby die er binnenkort bijkomt. Maar hoe pak ik dat aan? De meeste zeggen dat ze nog te klein is om het te snappen en dat het wel in orde komt… .Toch bracht de Sint voor de zekerheid een lieve babypop die we samen verzorgen, kusjes geven en troosten. Ik weet niet of ze de link gaat leggen maar ze is er wel lief mee dus dat stelt me al gerust. Verder kocht ik een prentenboek: “wat zit er in je buik, mama?” (ISBN nummer: 978 90 5920 729 5, auteur Sam Lloyd). waar op iedere pagina een ander dier in de buik achter het flapje zit. Als ik haar vraag: “Zit er een visje in de buik van mama, roept ze alvast heel enthousiast : “ Nee !” en bij de baby op de laatste pagina een welgemeende: “ohhhhh”. We zullen zien of het geholpen heeft... .

Hebben jullie nog tips of ervaringen die jullie graag delen, hou ze zeker niet voor jezelf;-)!

Groetjes Kim

Tags: zwangerzwangerschapweek 28

Over de auteur

Kim Smeets Getrouwd met Jan, fiere mama van twee lieve dochters, Jule, Mille en stoere zoon Helder. Verder verpleegkundige op spoed, creatieve duizendpoot en altijd klaar voor een nieuwe uitdaging!

1 reacties
Avatar Mindy

Mindy 09 januari 2014 - 17:08

Mijn ervaring, sinds die 10 weken dat Benthe er is:
Als ge u nu al een muilezel voelde, wacht tot daar nog eens een Maxi Cosi bij komt met een baby in en nog een hele uitzet voor baby 2 ;)
Als ik mijzelf zie sleuren, Thorben op 1 arm of aan het handje, Benthe in de Maxi Cosi aan de andere arm, luiertas en handtas op de schouder, jep, serieus muilezel-gehalte ;)
Verder kan ik alleen maar beamen dat ge uw 2 kinderen echt wel even graag gaat zien. Het enige gevoel dat ik een beetje heb daarbij, is dat die onvoorwaardelijke liefde die ge voor kind 1 voelde/voelt, precies iets minder speciaal lijkt te zijn. Puur omdat ge niet verwacht dat ge dat ooit nog voor iemand anders zou kunnen voelen en dat blijkbaar wel het geval is :)
Bij Thorben liep de komst van Benthe eigenlijk allemaal heel vlot. Ik heb hem nog niet 1 keer jaloers weten zijn op Benthe. We betrekken hem dan ook wel overal bij (bv. een opstapje aan de verzorgingstafel, pampers aanrijken, etc..), ook tijdens de BV hem nog zoveel mogelijk aandacht proberen geven, met de vrije hand zijn speeltjes aannemen, mee bladeren in zijn boekjes, enz enz. De handen vol dus :)
Het enige waar ik het echt zwaar mee had was mijn verblijf in het ziekenhuis. Ik keek er ook serieus tegen op om hem 'achter te laten', zeker omdat ik wist dat ik niet op 1 2 3 terug thuis zou zijn en ook nog een tijdje last ging hebben van de KS. De ziekenhuisbezoekjes van Thorben op zich waren ook moeilijke momenten. Hoe blij ik ook was om hem te zien, ik was even blij als hij weer naar huis ging (en dat gevoel op zich, maakte mij dan wederom verdrietig). Ik was dan ook superblij om terug naar huis te mogen, ook al was ik nog half kreupel ;)
Maar als ik nu zie hoe Thorben in de lach schiet als Benthe een geluidje maakt, hoe hij haar kusjes komt geven en hoe hij haar handje vast pakt als ze weent, dan smelt ik iedere keer en heb ik geen seconde spijt van er 'zo snel terug aan begonnen te zijn' ;)

Plaats een reactie

Uw mening is belangrijk voor ons, plaats zeker een reactie als u iets te vertellen heeft.

sluiten x Testers gezocht

Stel je kandidaat als Blabloom tester en maak kans op gratis producten om te testen!

Schrijf me in